EWI

Had ik naast mezelf gestaan en erop toegekeken hoe ik het deed, ik zou mezelf spontaan een schouderklopje hebben gegeven. Niet zozeer uit bewondering, maar eerder uit sympathie. Het soort sympathie dat je ook voelt voor de gemiddelde Vlaming die in Man Bijt Hond naar voren wordt geschoven, nadat je er eerst eens hartelijk hebt om gelachen. Om maar te zeggen dat ik me mijn eerste keer nog maar al te goed herinner.

Die eerste keer wil je niets aan het toeval overlaten. Falen is geen optie. Ik had opgezocht hoe het moest. Er bestaan ontelbare boeken over het onderwerp – wat je tegenwoordig allemaal niet op het internet vindt – en ik had ook goed gekeken naar hoe andere mensen het deden. Het was zomer, de sfeer zat goed, er was muziek ... en toch, toch was het een beetje een tegenvaller. Ik had er meer van verwacht, eerlijk gezegd. Het was ook zo snel gedaan. Hoe dan ook, de eerste keer dat je zoiets doet, dat je iets onderneemt en helemaal zelf opstart, vanzelfsprekend is het niet. Mijn eerste eigen onderneming? Een muziekfestival.

De zomer van 2003 naderde zijn einde, ik was negentien en in een typisch klein Vlaams dorpje viel eigenlijk niet zo veel te beleven. Gelukkig was het mijn dorpje en had ik recht van spreken. Tussen pot en pint ontstaan dan vaak gesprekken, wereldfilosofieën en ideeën die een dag later samen met de alcohol uit je hoofd en lichaam zijn weggeëbd. Even vaak beslis je dat de dingen die je op zo’n moment verzint een te groot risico inhouden, en laat je ze voor wat het is. Maar soms, heel soms, ontstaat er een drive. Dan borrelt er iets in je op dat je niet kan stoppen en moet je verwezenlijken wat in gedachten al is opgebouwd. Dan neem je een risico en ontstaat er een nieuwe levensvorm, een nieuwe mens, een nieuwe ... ondernemer.

De ondernemer herken je meestal aan twee eigenschappen: hij heeft (1) een fantastisch idee, en (2) absoluut geen geld of startkapitaal om dat idee te verwezenlijken. Gelukkig voor het fantastische idee, worden de materiële problemen soms overkomen door de eerder vernoemde drive. Je moet ergens beginnen en je hebt sowieso wat materiaal nodig om op weg te raken, dus investeer je toch zelf het weinige geld dat je hebt in je eigen onderneming.

Bij mij had die eigen onderneming dus de vorm van een muziekfestival. Omdat het net iets meer mocht zijn dan enkele bakken bier als podium met daarop een uitgebluste schlagerzanger, werd al snel duidelijk dat mijn eigen kapitaal – als negentienjarige relatief beperkt – niet zou volstaan. Gelukkig telt ons typisch klein Vlaams dorpje ook wat typische kleine Vlaamse middenstand. Als je het bij die mensen goed verkocht krijgt – en je koopt er regelmatig ook zelf iets – zijn die wel bereid je wat startkapitaal toe te stoppen. Je financiële mogelijkheden gaan crescendo, je kan een grotere naam boeken voor je festival, en die grote naam zorgt er op zijn beurt voor dat je ook een grote sponsor aan de haak slaat. Om maar te zeggen dat investeren en investeerders noodzakelijk zijn voor je onderneming. Wat eigen inbreng, de lokale middenstand, enkele grotere investeerders die hun duit in het zakje doen, en dat lijkt het dan zowat te zijn.

Alhoewel. De overheid, daar hebben ze toch ook geld? Klopt. Dat wil vooral niet zeggen dat ze daar geld te veel hebben, maar als je wat tijd steekt in een goed opgebouwd ondernemersplan en duidelijk omschrijft wat je wil, ben je absoluut welkom. Zeker als je jong bent en de wereld (weldoordacht) wil veroveren. Hoe groot of hoe klein je het ook ziet, binnen de Vlaamse overheid zijn er heel wat kanalen waar je een beroep op kan doen. Of het nu gaat om een subsidie, een lening of gewoon de essentiële informatie die je nodig hebt. Maar je moet er natuurlijk zelf nog om vragen en het initiatief nemen. Je moet zelf de sprong wagen en het risico nemen.

En daar loopt het vaak fout. Want laat ons eerlijk zijn, een nieuwe onderneming starten blijft altijd een risico. Ongeacht of we nu in een economisch goede of minder goede periode zitten. Een risico waardoor de moed veel ondernemers in de schoenen zakt, en waardoor ze beslissen om de stap dan toch niet te zetten. Ze kiezen voor zekerheid. Paradoxaal genoeg blijf je door die zekerheid echter achter met een gevoel van onzekerheid over wat ooit had kunnen zijn.

Neem daarom het risico. "Binnen 20 jaar zal je je eerder de dingen beklagen die je níet hebt gedaan, dan de dingen die je wel hebt gedaan. Dus ga er gewoon voor, verlaat de veilige haven. Verken. Droom. Ontdek." Een quote van meer dan 100 jaar geleden en ik weet niet of er waarheid inzit, maar ik geloof het graag. Da’s een risico dat ik wil nemen.

Oh ja, hoe het is afgelopen met dat muziekfestival ben ik u nog verschuldigd. U kent ongetwijfeld Rock Werchter? Zo’n vaart is het niet gelopen. Maar na een uitgeregende eerste editie die letterlijk in het water viel, volgden nog twee succesvolle edities. Had de schreeuw van de arbeidsmarkt niet zo luid geklonken, er zouden er wellicht nog gevolgd hebben. Ondernemen. Ik heb het ooit gedaan. En ik zal het nog doen. Maar nu is het aan u. Durf.